Ο Φωτογράφος της Συμφοράς

Καταρχάς, να πω πως το λάθος ήταν όλο δικό μας, οπότε δε ζητάω τα ρέστα από κανέναν, δεν παραπονιόμαστε καν. Αφηγούμαστε απλά την ιστορία μας, προς γνώση και συμμόρφωση!

Το μπάτζετ μας για το γάμο δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο, όμως για τα δεδομένα της εποχής ήταν ικανοποιητικό. Δηλαδή με μία καλή διαχείριση, τα χρήματα θα μας έφταναν ώστε να ζήσουμε την τελετή και το τραπέζι όπως τα φανταζόμασταν. Νυφικό, ΟΚ. Κοστούμι, επίσης. Προσκλητήρια, μπομπονιέρες, παπούτσια, στολισμός, δεξίωση. Όλα κομπλέ, όλα υπολογισμένα. Το τελευταίο ευρώ δόθηκε για την γαμήλια τούρτα, το αποχαιρετήσαμε με πόνο ψυχής μεν, ανακουφισμένοι που έφτασαν τα χρήματα για όλα, δε.

Για όλα, είπαμε; Λάθος. Όχι για όλα. Ξεχάσαμε κάτι. Μας διέφυγε τελείως. Κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για έναν γάμο. Φωτογράφος, παιδιά, φωτογράφος!

Και τώρα, τι; Ούτε σεντς δεν είχε μείνει διαθέσιμο, ακόμα και σε είδος να απαιτούσε να πληρωθεί ο φωτογράφος, ηλιόσπορους ρε παιδί μου να ζητούσε – ε, ούτε ένα σακουλάκι δε θα μπορούσαμε να του αγοράσουμε. Ήμασταν στεγνοί.

Από τη δύσκολη θέση, προσφέρθηκε να μας βγάλει ένας ξάδερφος, ο Πέτρος. Ο Πέτρος ήταν ασφαλιστής, καλό παιδί, εκτός από συγγενής ήταν και καλός φίλος. Μας ενημέρωσε λοιπόν, πως ασχολούνταν με τη φωτογραφία ερασιτεχνικά, διέθετε πολύ καλό εξοπλισμό και θα μπορούσε να αναλάβει εκείνος, καθώς ήταν το χόμπι του. Μας διαβεβαίωσε πως όλοι τον θεωρούσαν ιδιαίτερα  ταλαντούχο, είχε συμμετάσχει και σε διαγωνισμό ερασιτεχνικής φωτογραφίας με θέμα «Αγαπημένα έντομα – μπάμπουρες, μουστερίτσες  βρωμούσες και κωλοφωτιές της Ελλάδας» και είχε πάρει την 88η θέση ανάμεσα σε 90 διαγωνιζόμενους, καθόλου άσχημα, πραγματικά.

Σκεφτήκαμε πως άνθρωπος που έχει παραφυλάξει βρωμούσα για να τη βγάλει φωτογραφία, του αξίζει μια ευκαιρία να τραβήξει φωτός γάμου. Ειδικά, όταν δεν υπάρχουν φράγκα για επαγγελματία φωτογράφο γάμου, τότε ο τύπος με τους μπάμπουρες και τις μουστερίτσες πληρεί όλες τις προϋποθέσεις! Συμφωνήσαμε λοιπόν και με ελαφρά την καρδία, αφοσιωθήκαμε στις υπόλοιπες λεπτομέρειες της διοργάνωσης του γάμου μας.

Κι έφτασε η μέρα! Ο φωτογράφος ξάδερφος Πέτρος, ήρθε στην ώρα του! Από νωρίς, για να τραβήξει φωτογραφίες και από τις ετοιμασίες και το ντύσιμο του γαμπρού και της νύφης. Απασχολημένοι όπως ήμασταν να απολαμβάνουμε τη χαρά μας, ίσα που πήραμε είδηση με την άκρη του ματιού μας, το φωτογράφο Πέτρο, που έτρωγε, έπινε, φωτογράφιζε. Έπινε, κυρίως. Από νωρίς. Αλλά είπαμε… μπάμπουρες, μουστερίτσες  βρωμούσες και κωλοφωτιές! Πόσο χειρότερα, δηλαδή!

Το πόσο χειρότερα το μάθαμε λίγες μέρες μετά το γάμο. Όταν ζητήσαμε να δούμε τις φωτογραφίες που τράβηξε. Το ύφος του όταν μας παρέδωσε το υλικό, μας ανησύχησε ελαφρώς. «Παιδιά, ξέρετε… να, παρασύρθηκα και ήπια λίγο παραπάνω!» Καλά, αυτό το ξέραμε. Είχαμε πάρει τηλέφωνο στο νοσοκομείο που τον πήγαν για ένεση καφεΐνης, να δούμε αν είναι καλά, ευτυχώς πήρε εξιτήριο την ίδια μέρα, όλα καλά, καμία ανησυχία για την υγεία του. Από το πιόμα λοιπόν, δεν είχε πάθει τίποτα, από μας όμως, ίσως του έμεναν μόνιμες βλάβες αν τον πιάναμε στα χέρια μας. Ευτυχώς για εκείνον, μας έδωσε τις φωτογραφίες και άρχισε να τρέχει. Δεν τον συναντήσαμε ποτέ ξανά, φήμες τον θέλουν να ζει πλέον στο Καράκας, έχει παντρευτεί μια ντόπια λιβελούλα, την γνώρισε όταν έλαβε μέρος σε διαγωνισμό φωτογραφίας με τίτλο «Ερωτικά έντομα της Νοτίου Αμερικής».

Ο Φωτογράφος της Συμφοράς

Κι εμείς μείναμε με ενθύμιο, φωτός με πόδια. Πολλά πόδια. Του γαμπρού. Της νύφης. Των κουμπάρων. Του παπά. Των υπαλλήλων του δήμου, που άδειαζαν τους κάδους, έξω από την εκκλησία. Τις ρόδες του απορριμματοφόρου. Φωτός του τρούλου της εκκλησίας, με φόκους το αλεξικέραυνο. Κλόουζ απ, τον Άγιο Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο, μεγάλη η Χάρη Του. Τον Άγιο Μελέτιο. Το ιμάτιο της Αγίας Αικατερίνης, τα σανδάλια του Οσίου Δαυίδ, το χαλάκι στα σκαλοπάτια του Ιερού. Πολλές φωτογραφίες του ζευγαριού, γύρω στις 350. Κουνημένες όλες! Όχι ψέματα, μία πολύ καλή φωτό του γαμπρού και της νύφης, καλλιτεχνική, ρομαντική, όντως υπήρξε. Αλλά δεν ήμασταν εμείς αυτό το ζευγάρι, ήταν το επόμενο από μας που παντρευόταν και τους πέτυχε τύφλα καθώς ήταν, όπως φεύγαμε εμείς από την εκκλησία.

Ηθικό δίδαγμα. Κάντε καλύτερα τα κουμάντα σας, παιδιά. Κλείστε επαγγελματία φωτογράφο. Ζητήστε να δείτε προηγούμενες δουλειές του, αν δείτε πουθενά να λέει πως έχει λάβει μέρος σε διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα πασχαλίτσες και μύγες τσετσέ, φύγετε μακριά. Σας μιλάμε εκ πείρας.

Ο Φωτογράφος της Συμφοράς
Ο Φωτογράφος της Συμφοράς

Χορηγός άρθρου: Panos Rekouniotis Wedding Photography – Φωτογραφία γάμου

Περιμένουμε τα σχόλιά σας